06 - 53 42 1710 han@inflow.nu

Klein leiderschap, grote gevolgen

De trainingen Persoonlijk Leiderschap trap ik vaak af met een mega inspirerend filmpje. Het is van Drew Dudley en heeft als fantastische conclusie: We hebben Leiderschap gedefinieerd als het veranderen van de wereld. Maar er IS geen wereld. Er zijn slechts 6 miljard definities van die wereld. Als je één interpretatie van die wereld kan veranderen. Als je één persoon kan laten inzien waar ze echt toe in staat is. Hoeveel mensen om hem geven. Hoe groot haar kracht tot verandering is. Dan heb je de wereld veranderd.

We mogen niet bang zijn voor de kracht die we hebben om invloed uit te oefenen. Op het leven van anderen. We moeten het omarmen. Sterker! We moeten het misschien wel van onszelf verwachten.

Nelson Mandela zei het al tijdens zijn inauguratie. Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us. 

Hoe mooi is die zin?! De moeite waard er eens bij stil te staan. We hebben allemaal de kracht het leven van een ander fundamenteel te verbeteren. Als we die kracht maar durven gebruiken. En DURVEN eerlijk zijn. Niet te wachten op een bedankje of aanmoediging. Want die komt soms pas veel later. En veel vaker ook gewoon niet.

Het moment dat mijn leven voorgoed veranderde was het maandelijkse bezoek aan de sauna. Met mijn grote vriend en collega Han Avenarius. Klein van stuk. Groots van daden. Enorme onnavolgbare humor. Bijzonder aardig. Wilde nooit een vlieg kwaad doen. Zijn carriere door een nare ziekte in de kiem gesmoord. We werkten bij Tempo-Team. Allebei al jaren. Avenarius in de staf, ik in de lijn. En zoals heel vaak tijdens die saunabezoekjes was ik aan het mopperen. Tempo-Team werd groter. Gestructureerder. Met mijn druistig ondernemerschap voelde ik me er steeds minder thuis. Vond het ook lastig afscheid te nemen. Angst voor verandering wellicht. En ook nog eens een jong gezin én een hypotheek.

Al drijvend en mopperend in het zwembad sprak Han de woorden die in mijn ziel gegrifd staan. “Holtkamp, je wordt een verbitterde kerel”. Rambamthankyoumam! Die kwam binnen.

Wat moest Han over een drempel om dit te zeggen. Wat ben ik ongelooflijk blij dat hij het deed. Want dit heeft een enorme steen in mijn leven  verlegd. Waarmee hij de grondlegger is voor het fantastische avontuur dat in flow heet. En al bijna twintig jaar duurt!

Dit was een moment waarover Dudley het heeft. Zolang we leiderschap definiëren als iets dat groter is dan jezelf heb je een excuus het niet te tonen. Als je leiderschap daarentegen zo mooi klein en praktisch maakt heb je misschien de morele plicht dit van jezelf te verwachten. Om zo de wereld een stukje mooier te maken.

Wacht niet op een bedankje. Of op een aanmoediging. Bedank de mensen die in jouw leven een steen hebben verlegd. Ik heb Han nooit bedankt. Hij was vertrokken toen ik besefte hoe belangrijk dit moment was. Dat doet wel pijn. Dus daarom, als kleine goedmaker doe ik het postuum: Han, bedankt vriend!

Menu