“Hey Han, tot hoe lang ga je dit werk nog doen?”. Vroeg laatst een coachee aan mij . Tot in de kist, hoorde ik mezelf zeggen. “Tot in de kist?” vroeg hij. “Man, dat is balen zeg! Denk je niet aan je pensioen en aan lekker genieten?
Ik vond het eigenlijk wel een trieste vraag. Het pensioen als een soort paradijs in de verte. Ons werkende leven als een periode waar we ons door heen moeten worstelen. Of zoals laatst iemand bij een klant van me vroeg: “Hoeveel kerstboompjes moet jij nog?”
Dat is ook het dubbele aan al die afscheidsrecepties en bijbehorende wensen voor de aanstaande pensionado’s. “En nu lekker genieten”! Met een beetje pech hebben ze binnen een jaar het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld. Meer dan veertig jaar werken en dan nog precies 6 maand genieten.
Afgelopen week kwam ik twee van dit soort cases tegen. Een succesvol horecaman zei tegen me: Als ik echt diep in mijn hart kijk……dan was ik toch liever popfotograaf geworden. Anton Corbijn, dat is mijn grote voorbeeld en inspirator. Ik keek kort naar zijn dominante BUTTONS Drijfveren: Plezier (dus ik snap de keus voor horeca wel), Schoonheid en Creativiteit (ik snap de hang naar popfotografie nog meer).
De andere case een succesvol ondernemer. In de systemische oefening “Het nemen van je CV” kwam hij er achter dat hij zijn onbevangenheid, onbezorgdheid en levenslust in zijn studententijd had achter gelaten. “Nooit heb ik me meer zo gevoeld als toen” zei hij.
In de volgende systemische oefening “Last dragen” ontstond het inzicht dat hij vooral voor anderen aan het werk is. Enorm dienstbaar. Prachtig natuurlijk. Maar zichzelf ergens vergeten is. “Ik doe ook niet wat ik eigenlijk wil doen” zei hij. “Maar wat wel is een vraag die me beangstigt. Ik ben niet gewend voor mezelf te kiezen en weet ook eigenlijk niet hoe dat moet”.
Kahlil Gibran zei het mooi. “Bij je geboorte wordt je werk in je hart geplaatst”. Of op zijn Nederlands vertaalt: “Doe jij waarvoor je in de wieg bent gelegd”?
Een mooie vraag die je helpt hier antwoord op te geven is: “Als je nog een half jaar zou hebben, zou je dan nog doen wat je nu doet?” Charlie Watts deed ‘t, Jan Rot deed ‘t, Thé Lau deed t. Dus zo gek is die vraag niet.
Ja maar Han, hoe kom ik er dan achter wat ik wil? Dat is een lastige vraag. Een vraag die hartstocht en risico met zich mee brengt. Die vraagt om naar je intuïtie te luisteren. Niet naar je verstand die het heeft over bills to pay en zekerheid. Een vraag die je dwingt naar je hart te luisteren. Waar gaat die echt sneller van kloppen? En het lef een veel gestelde vraag om te draaien. Jezelf niet de vraag stellen “Wat wil ik van het leven?” Maar jezelf de vraag stellen “Wat wil het leven van mij?”
Ik wens je veel moed, wijsheid, mooie inzichten en vooral veel actie! En ja, ik hoop oprecht op nog heel veel in flow kerstboompjes voor mijn laatste taxi arriveert!
