06 - 53 42 1710 han@inflow.nu

Je kan hier ook nooit eens even lekker op een voetstuk staan!

Dit liedje van Acda en de Munnik schalde uit de boksjes. Net toen ik de auto instapte na een prachtige coachwandeling met een directeur van een internationaal opererende dienstverlener. Hoe tekenend was dit liedje voor het gesprek?!

Deze directeur had een dilemma. Hij heeft internationale ambities. De kans zich nu met een prachtige internationale tender te gaan bezig houden. Waarmee hij zich op dat  niveau op de kaart kan zetten. Een enorme boost aan zijn uitdaging en ontwikkelproces. Hij straalde van oor tot oor toen hij daar over vertelde.

Maar, sprak hij. Ik heb eigenlijk alleen maar ervaring in het MKB. En mijn toko hier staat aan de vooravond van een reorganisatie. Eigenlijk verwachten mijn mensen dat ik die reorganisatie ga trekken. Ik heb het draagvlak, heb het al eens gedaan. Weet dus dat ik het kan. Heb het gevoel dat ik ze in de steek laat  als ik voor de internationale klus ga. Want deze twee tegelijk doen is onmogelijk.

Weg was zijn stralende kop. Weg was zijn glimlach en positieve energie. Die maakte plaats voor een energie vol zelftwijfel en verantwoordelijkheidsgevoel voor anderen.

Een prachtig voorbeeld van de wijze waarop ik heel veel mensen een dilemma of uitdaging zie benaderen. Jezelf vooral onnodig klein maken. Je dan, als een soort veilig excuus,  richten op de verwachtingen van de ander. Vervolgens met de helft van je beschikbare energie en plezier de klus oppakken. Bezwaard, beetje zuur en vooral balend van jezelf.

Natuurlijk geeft het je een goed gevoel, je zelf weg cijferen voor een ander. Het streelt je ego als je denkt dat de ander je nodig heeft. De vraag die er echter bij hoort is: Doe je dan echt wat je zelf graag wilt? Word je er op lange termijn echt gelukkiger van? En draag je, met de helft van je passie en energie, niet minder bij aan de wereld dan je zou kunnen?

Niet verantwoordelijk voor het gevoel van de ander!

Jezelf verantwoordelijk maken voor het gevoel van een ander is iets wat ik veel mensen zie doen. Die zich laten remmen door de overtuiging dat ze die verantwoording voor het gevoel van de ander dragen. En me vaak verwonderd aankijken als ik  uitleg dat dat niet kan. Soms zelfs een beetje boos worden als ik zeg dat ze een ander niet kunnen kwetsen, of boos maken. Hoewel die ander je dat natuurlijk wel graag in de schoenen schuift.

Ik verklaar het vaak met een mooi verhaal. Er liep eens een arme monnik met zijn leerlingen door de bergen van China. Toen ze werden aangehouden door een groep agressieve, hongerige roofridders. Toen ze er achter kwamen dat er bij deze monnik en zijn groep niets te halen begonnen ze de monnik op de meest grove wijze te beledigen. De monnik hoorde ze sereen en rustig aan en de roofridders vervolgden na een tijdje scheldend hun weg. Één van de leerlingen vroeg de monnik verbaasd hoe hij, ondanks de meest grove beledigingen, zo rustig kon blijven. De monnik antwoorde met een vraag. Hij zei: “Als ik jou een kadootje geef. En je neemt het kadootje niet aan. Van wie is dan het kadootje.

Want kadootjes krijg je toch. Als je jezelf heerlijk op je eigen voetstuk plaatst. Jezelf op één zet. Mensen gaan daar wat van vinden. Als je echt voor jezelf durft te kiezen. Je gaat uitspreken. Je grenzen gaat stellen. Ergens mee gaat stoppen. Of juist ergens mee gaat beginnen.

Mijn stelling, laat het gevoel van de ander lekker bij de ander. Die is verantwoordelijk voor zijn eigen gevoel. Zoals jij verantwoordelijk bent voor jouw gevoel. Daar de ander  niet verantwoordelijk voor kan houden.

Was voor mij een mooie levensles. Die maakt dat je op een veel zuiverder, veel minder manipulatieve wijze met elkaar kan communiceren. Op basis van wederzijds respect én gezamenlijke verantwoordelijkheid.

Over drie weken zie ik mijn coachee weer. Ik hoop toch zo dat hij de enige juiste keuze dan heeft gemaakt!

Menu